Wennen en al vast een kleine terugblik.

Want wij zijn inmiddels 2 weken geleden neergestreken in Sugar Land en de tijd vliegt voorbij. Om het overzicht van de afgelopen 2 weken op een rij te zetten heb ik onderstaand overzicht gemaakt.

Woensdag 15 juni kwamen wij aan op Houston International Airport, direct de auto halen en door naar ons huis en daar alle koffers die nauwelijks in een Chevrolet Tahoe pasten achter gelaten. Sleuteloverdracht gedaan met de Landlord (verhuurder). Daarna naar ons hotel om daar een nachtje op een echt bed te kunnen slapen nadat wij bij een Texas Grill nog even (met de ogen bijna dicht) nog iets gegeten hadden.

De dag daarna (16e) vroeg uit de veren aangezien vanaf 8 uur ons tijdelijke meubilair (bedden, keukengerei, meubels etc.) geleverd kon gaan worden en ook onze luchtvracht (koffieautomaat en wat onbelangrijke zaken) aan zouden gaan komen. de dagen daarna bestonden voornamelijk uit shoppen en datgene wat je gekocht had monteren, opruimen en de rotzooi daar weer van opruimen.

Zondag de 19e kwam 'the cable guy' Xfinity (Comcast) ons Internet, telefoon en TV aansluiten en daar ben ik nu nog mee aan het stoeien. Na ongeveer 20.00 uur vallen alle signalen weg en doet niets het meer. Bellen dus! Oh nee, nog geen mobiel en de vaste lijn ligt er uit. Dan maar een dag later proberen en dan krijg je als antwoord; "Mr Kroen, (zo heet ik hier) alles werkt perfect maar als het weer stopt moet u maar even bellen". Gisteren weer een 'technician' over de vloer gehad en dinsdag komt de volgende. Ik kan niet wachten! Maar goed, zij doen vast ook hun best dus dat zal ook wel weer goed komen.

Ook nog een mooi Vaderdag cadeau mogen ontvangen van Timothé.

Mijn flesjes bier blijven lekker koud! Heb ook die voor blikjes gekregen.

Afgelopen maandag de 20e onze social security numbers aangevraagd. Wij extra vroeg daar naar toe om niet te lang hoeven te wachten. Om 8.45 uur mochten wij aansluiten in een rij die leek op een rij voor de Fata Morgana in de Efteling! Na opening ging de aanvraag toch vrij snel en stonden redelijk vlot weer buiten.

Social security card. Binnen 5 dagen al per post in huis.

Dinsdag de 21e hadden wij de eerder beschreven wedstrijd op het programma staan wat enorm genieten was.

Donderdag de 23e naar de countryclub geweest om ons daar aan te melden. Ik had nooit enig idee wat dit precies was. Een country club is eigenlijk een club met alle faciliteiten onder 1 dak. Golf, tennis, zwemmen, squash, fitness, dansen, eten, bar en nog veel meer. Een gigantisch complex waar dit alles gevestigd is. Normaliter kan je sporten bij een gym of iets soortgelijks maar deze zijn vaak gevestigd in de buurt van de snelwegen (highway) en dat is voor met name Giovanni niet te doen terwijl deze country club in de buurt is (2 mijl).

Afgelopen vrijdag de 24e maar naar de AT&T geweest om mobiele telefonie aan te schaffen. Geen probleem als je $500,- per aansluiting borg betaald. De jongens hadden zich al rijk gerekend met een nieuw mobieltje maar dat lieten wij maar even aan ons voorbij gaan. Voor ons beide wel een nieuw mobieltje en voor de kinderen beide een pre-paid. Gelukkig krijg je de borg na 10 maanden weer terug en telt dit mee om een credit history op te bouwen. Ik zal dit nader proberen te verklaren:

In Amerika betaald zelden iemand met de ons zo wel bekende PIN. Hier betaal je meestal met een credit card. Je hebt ze in alle soorten en maten. Betalen met een debet (PIN) kaart levert je geen creditscore op dus word je eigenlijk gemotiveerd om op credit te kopen. Natuurlijk dien je wel aan het einde van de maand netjes het verbruik van je kaart te voldoen maar op deze manier bouw je wel een score op. Ditzelfde geldt ook voor de aanschaf van een auto of andere grote aankopen. Betaal het niet in één keer maar doe een down payment (aanbetaling) en betaal de rest in termijnen zodat je ook hier punten behaald om uiteindelijk een goede score te behalen. Wij hebben natuurlijk nog geen credit history dus moeten wij vaak een borg betalen om garant te staan. Dit was zo voor de telefonie maar ook voor het Gas, Water, elektriciteit, TV, internet en al het andere. Normaliter is je score na 2 jaar goed genoeg om zonder problemen een huis of auto te kopen. Een extra handicap wanneer je net aankomt in Amerika is dat je nog geen social security number hebt of een Texas drivers licence. Dat zijn de 2 documenten waar altijd naar gevraagd wordt, heb je 1 van de 2 dan wordt het aanvragen van veel zaken al een stuk eenvoudiger. 

Maandag de 27e de 2e afspraak om Timothé op school aan te melden en gelukkig ging dit allemaal goed. Timothé wel balen aangezien hij deze zomer een paar boeken moet lezen en direct bij aanvang van het schooljaar een presentatie moet houden.

Dinsdag de 28e  wederom naar het kantoor waar de social security numbers uitgegeven worden. Ik heb de mijne per post binnen 5 dagen ontvangen maar die van Ingrid duurt langer aangezien zij nog een paar extra namen heeft en die passen dus niet op de kaart waardoor deze manueel gecontroleerd dient te worden en dat kan dan weer tot 4 weken duren. Dat is óók de US! Daarna door naar de luchthaven om de Tahoe in te ruilen voor een iets kleiner model (Nissan...nog wat). Nog steeds groot maar prettiger in de kosten. Nu dan maar wachten voor de aanschaf van een auto tot Ingrid haar kaartje ook heeft.

Woensdag de 28e (morgen) gaat Ingrid weer werken. Opstarten heet dat dan!

Tot snel.

Een wedstrijd bezoeken.

De tijd vliegt en alles volgt elkaar snel op. Zeker ook tijd gehad voor leuke zaken zoals bijvoorbeeld de Copa America bezoeken afgelopen dinsdag 21 juni.  De halve finale tussen USA en Argentinie met Ángel Di María, Gonzalo Higuaí­n en natuurlijk Lionel Messi. De wedstrijd eindigde in 0-4 maar dat weerhield ons er niet van om optimaal te genieten. Wij waren in het NRG stadium in Houston op uitnodiging en dat nog wel in een skybox! Heerlijk eten en natuurlijk ook drankjes en dat netjes geserveerd door een ober. Wat een luxe.

Heerlijk zachte stoeltjes.

Met 73000 toeschouwers de grootste soccer game van het jaar 2016 in de USA.

USA werd volledig van de mat geveegd door sterk spelend Messi en Co.

Dicht dak. Niet vanwege de regen maar de warmte. Volledig stadion airco gekoeld.

Echt veld. Geen strepen van het Amarican Football speelveld.

Na de wedstrijd via een soort hellingbaan weer naar beneden.

NRG Stadium.

Voor de wedstrijd werd de BBQ aangestoken door menigeen met natuurlijk een Bud er bij. 

A new beginning.

En dat begin start hier of liever gezegd afgelopen woensdag 15 juni. Na een prettige vlucht had ik enkel tijd om een kort bericht te plaatsen. Sinds gisteren hebben wij dan ook echt internet, telefoon en....jawel,TV! Wij verrast vanwege het feit dat Xfinity (telecomaanbieder) gewoon ook op zondag aansluitingen verzorgt maar ons hoorden zij niet klagen. Toch lekker om contact met de buitenwereld te hebben. Ons nieuwe leven voelt momenteel nog echt aan als een vakantie. Naar de Walmart, Fry's, Target en datzelfde meerdere malen. Wij zijn zelfs naar de plaatselijke Ikea geweest. TV's, kasten en diverse andere meubilair zijn hard nodig. Gevoelsmatig zorgen wij er voor dat de economie in de Houston area dit kwartaal dik in de plus moet komen door al onze aankopen. Tussen de bedrijven door moeten er ook serieuzere zaken opgepakt worden zoals onderstaande foto weergeeft.

Heerlijk zwembad om lekker te verkoelen.

Ook hebben wij gisteren (20 juni) een een social security number aangevraagd zodat wij 'aan de bak kunnen' en ook de auto definitief kunnen bestellen. Het aanvragen van een 'sofi' nummer is geen kleinigheid. Dagelijks lange rijen voor de kantoren. In en om Houston zijn er meerdere maar het schijnt bij alle dagelijks enorm druk te zijn. Wij stonden om 8.45 uur in een rij van zo'n 50 meter om binnen te komen. De rij achter ons groeide nog voordat om 9.00 uur de deuren open gingen. Gelukkig stonden wij om 10.00 uur weer buiten met een geslaagde aanvraag. Daarna even naar de Panera Bread om een broodje te halen en een koffie te doen.

Lange rij wachtenden tot om de hoek!

Nu er weer internet is en telefoon zal ik onze voortgang blijven posten. Tot snel.

The eagle has landed!

Na een vlucht van 9.5 uur, zijn wij tegen enen geland op Houston International Airport om voorlopig niet terug te keren. De huurrauto gehaald en daarna direct naar het huis om de sleutels in ontvangst te nemen. Daarna even naar een Steakhouse voor een overheerlijke ribeye en om 20.30 lagen wij allen te slapen na een enerverende dag die ik later nader zal beschouwen. maar!!! Wij zijn er!!!!! Later meer.

De laatste voorbereidingen.

De laatste paar dagen zijn in gegaan. De eerste koffers staan klaar, de feestjes zijn gevierd en nu bezig met de laatste voorbereidingen. De afgelopen maanden zijn eigenlijk aan ons voorbij gevlogen. In de eerste instantie denk je dat het nog wel even duurt en dan plotseling is het zo ver! Gisteren de verjaardag van Ingrid gevierd, was erg gezellig behalve dan dat service niet inbegrepen was in het restaurant en ik daardoor met een hongerklop thuis kwam. Normaliter eet je toch wel iets meer dan een voorgerechtje. Mocht de pret niet drukken. Vorige week zondag een heerlijke brunch aangeboden gekregen van mijn ouders samen met alle broers, schoonzussen, nichtjes en neefjes.Was ontzettend gezellig! Toch raar dat je de meeste mensen voor een langere tijd niet meer zal zien. Giovanni is in de tussentijd ook nog even door de fiets gezakt. Een geleende fiets nog wel maar dankzij Aad (een buurman) is deze weer vakkundig gelast.  Verhuiskaarten zijn de deur uit. Timothé heeft een schitterend aandenken gekregen van zijn voetbalteam. Vandaag gaan Giovanni en Timothé voor het laats naar school, ik heb ze er niet over horen klagen. Een hele lange vakantie met veel nieuwe indrukken. Ik kom voor vertrek terug met minimaal nog één blogpost. Tot dan!

Geslaagde brunch, Ingrid met mijn moeder. Bedankt voor de geweldige brunch!

En dan zak je door de fiets!

Verhuiskaartjes op de post.

Mooi aandenken voor Timothé.

Als het feestje is geweest.....

.....Dan heb je er gewoon nog één. Even terug naar afgelopen zaterdag 28 mei. Op deze middag/avond,, oké, ook nacht hadden wij ons afscheidsfeestje gepland. De bedoeling was een BBQ die geblust kon worden met een biertje, wijntje en diverse andere lekkernijen. Omdat wij geen servies, bestek en andere keukengerei meer hebben was lenen de enige andere optie. De buren en vrienden waren allen bereid om iets te missen zodat Ingrid tot diep in de nacht (vrijdagnacht) kon kokkerellen. Het resultaat was er na, diverse chocolade-cakes, tiramisu en natuurlijk haar beroemde quiche en gevulde eieren. Giovanni heeft het wereldrecord koelkast vullen verbeterd door 6 kratten bier in een veredelde koelbox te krijgen en aangezien er voor mij niets te doen was en het lekker weer was ben ik maar een biertje gaan drinken aan 'de overkant'. Zaterdag gaat het onweren volgens het weerbericht. Gelukkig voor de weermannen/vrouwen hadden ze gelijk maar was er op de Tollensstraat geen druppel gevallen, wel een paar klappen onweer maar de dreigende luchten trokken al weer snel weg om plaats te maken voor het zonnetje. Wat een geluk! Iedereen kon zijn eigen vlees bakken maar blijkbaar deden Frank (Frank bedankt!) en ik het toch iets te goed zodat iedereen zich beperkte tot enkel het eten van de burgers, kippetjes en worstjes.De buurt had nog een liedje voor ons in petto met de toepasselijke titel We'll meet again van Vera Lynn. Hoewel dit een lied over de Amerikaanse soldaten tijdens de 2e wereldoorlog was ging het in dit geval natuurlijk in deze context over ons vertrek.  Supergaaf en echt zonder één valse noot door de hele groep gezongen. Ik ken er nog wel een paar, Deze, of deze schoten mij te binnen maar er zijn er vast nog veel meer. Veel diepzinnige gesprekken, onzin en gezelligheid passeerden nog de revue en aan het eind van de avond was onze drankvoorraad tot een minimum geslonken en was de koelkast een echoput. Maar het was het waard! Zondag was wat lastig op gang komen maar gelukkig was er nog een feestje, die waar wij vorige week voor klaar stonden en hebben wij de BBQ nog eens over gedaan. Vandaar de eerste regel.

Dit Blog is helaas  zonder foto's aangezien ze niet publiceerbaar zijn ofwel. Totaal vergeten foto's te schieten.

Wij (Ingrid, Erwin, Giovanni en Timothé) willen iedereen enorm bedanken dat jullie massaal gekomen zijn en hebben enorm genoten van ons afscheidsfeestje. Bedankt.

Bij gebrek aan foto's toch maar een plaatje;).

 

En dan die leegte.

Alles weg! Gelukkig fijne buren en vrienden die een stoel, pannetje, koffiezetter, matrassen en allerhande zaken konden aanleveren zodat wij de komende 3 weken niet iedere dag pizza en patatzaak hoeven te eten. "Jammer hè Giovanni en Timothé!". Maandag en dinsdag werd alles ingepakt in een laag papier, een doos en soms nog een doos. De mannen van Team Relocations,  het verhuisbedrijf doen dit dagelijks en voor hen is dit dus gewoon 'another day at the office'

Container in aantocht.

Nog lastig genoeg in zo'n krap straatje.

40 Foot (ft) container

Hij mag vol!

Parkeren.

De container kwam 24-5 omstreeks 12.30 uur de straat in rijden. Na een aantal manoeuvres om te parkeren gingen de kleppen open en kon deze 'gigant' gevuld worden. Ik dacht dat hij  nog geen kwart vol zou komen te zitten maar dit bleek een misrekening. 'ik ben dan natuurlijk ook geen verhuizer'. In ongeveer 2.5 uur was het laden van de container voltooid en kon deze verzegeld worden en richting Rotterdam Spaanse Polder vertrekken. Daar aangekomen zal de container op een boot geladen worden en richting Houston varen om 6 tot 8 weken later hetzelfde te ondergaan als hierboven beschreven maar dan in de omgekeerde volgorde.

Alles klaar om de container in te gaan. 

Een leeg huis.

Dankzij buren/vrienden hebben wij na een kleine periode van leegte toch weer inhoud gegeven aan ons huis;).